বৈশালী

" এলিগেন্স কেৱল এটা শৈলী নহয়, ই এটা কাহিনী। "

জন্ম অসমৰ নিস্তব্ধ চহৰ গুৱাহাটীত। বৈশালী নাথ এটা পৰম্পৰাগত পৰিয়ালত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল য’ত সপোনবোৰে প্ৰায়ে নিৰৱে পটভূমিত ৰৈ আছিল। ২৩ বছৰ বয়সত বিবাহিত হৈ তেওঁ স্বামীৰ সৈতে দিল্লীলৈ গুচি যায়, যিজন চৰকাৰী বিষয়া, যাৰ বদলিযোগ্য কেৰিয়াৰে পৰিয়ালটোক চলাচল কৰি ৰাখিছিল। দুজন পুত্ৰক ডাঙৰ-দীঘল কৰি ঘৰ পৰিচালনা কৰি থাকোঁতে বৈশালীয়ে এটা নিৰৱ উচ্চাকাংক্ষাক লালন-পালন কৰিছিল — নিজৰ কিবা এটা নিৰ্মাণ কৰাৰ সপোন।

বছৰবোৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে সেই স্ফুলিংগটো আৰু অধিক শক্তিশালী হৈ আহিল। সোণালী বছৰবোৰত তেওঁ এক সাহসী পদক্ষেপ লৈছিল আৰু হস্তনিৰ্মিত কামৰ জৰিয়তে স্থানীয় শিপিনীসকলক সহায় কৰা এন জি অ’ত যোগদান কৰিছিল। বস্ত্ৰ আৰু শিল্পকলাৰ জগতখনত নিমগ্ন হৈ তাই কেৱল এটা আবেগ নহয়, এটা উদ্দেশ্যও আৱিষ্কাৰ কৰিছিল।

দুবছৰৰ ভিতৰতে তাই বিশ্বাসৰ জাঁপ মাৰিলে — নিজাকৈ এটা উদ্যোগ আৰিধি কলেকচনছ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে, যাৰ নাম মৰমেৰে তেওঁৰ দুজন পুত্ৰৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হ’ল। যিটো এটা সৰু পদক্ষেপ হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল সেয়া অতি সোনকালেই ভাৰতৰ হাতেৰে বোৱা বস্ত্ৰশিল্প, শিল্পকলাৰ কাৰুকাৰ্য্য, আৰু বহনক্ষম ডিজাইনৰ উদযাপনলৈ পৰিণত হ’ল।

আজি বৈশালীয়ে এগৰাকী গৌৰৱান্বিত উদ্যোগী, বহনক্ষমতাৰ কণ্ঠস্বৰ, আৰু ভাৰতৰ কলা আৰু শিল্পকলাৰ কালজয়ী ঐতিহ্যৰ এক নিষ্ঠাবান চেম্পিয়ন হিচাপে থিয় দিছে। তাইৰ এই যাত্ৰাই এটা সোঁৱৰণী যে আবেগে কোনো বয়স নাজানে — আৰু সপোন এটাক উত্তৰাধিকাৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিবলৈ কেতিয়াও দেৰি নহয়।